Józef Kucza

Józef Wacław Kucza urodził się 31 grudnia 1896 roku w Sieradzu. Był synem Stefana i Balbiny z domu Szmajda. W latach 1914-1918 kształcił się w szkole realnej na terenie Rosji, a następnie ukończył kursy handlowo-buchalteryjne. W wojnie polsko-bolszewickiej służył w 42 Pułku Piechoty. W okresie II Rzeczypospolitej pracował jako urzędnik i naczelnik wydziału w Ministerstwie Skarbu. W maju 1938 roku został prezesem Państwowego Banku Rolnego, a w 1939 roku zasiadał w jego komisji rewizyjnej. Z Marią z domu Karwowską miał syna Jerzego.

Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów jako cywil i osadzony w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku przewieziono go do Katynia, gdzie został rozstrzelany. Pochowano go na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu. Jego ciało zidentyfikowano podczas niemieckich ekshumacji w 1943 roku. Przy zwłokach znaleziono list, wizytówkę i notatnik. Kucza otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Złoty Krzyż Zasługi.

Na podstawie artykułu „Józef Kucza (urzędnik)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.